Vrouwenhuis Amsterdam

Op de Herengracht 95 bevond zich het Vrouwenhuis, bolwerk van feministisch activiteiten. Het werd gekraakt op 4 juni 1973. Behalve de Sofa was er het volgende te vinden:

Stukje voorgeschiedenis: kraakplannen

Eerste kraakpoging vrouwenhuis Amsterdam (mei ’73)
Het was allang duidelijk dat we een Vrouwenhuis nodig hadden in Amsterdam. In het wekelijks vrouwencafé kon je wel een avond praten en drinken, maar dat was het. Geen ruimte voor bijeenkomsten en zeker niet voor actievoeren. Laat staan dat er een plek was, alleen voor vrouwen, waar we onze eigen cultuur konden ontwikkelen. Er waren in andere landen al voorbeelden van Vrouwenhuizen, dus nu moest er een in Amsterdam komen. De gemeente: deed niks. Huren? Geen geld. Kopen? Hahaha… Dus zouden we, geheel in stijl van de tijd, een pand gaan kraken. De werkgroep Vrouwenhuis i.o. trof de voorbereidingen.

Natuurlijk ging ik mee om Vrouwenhuis Amsterdam te kraken, ergens in mei 1973. Als overtuigd feministe deed je dat – en het was een mooie manier om je solidariteit te laten blijken en erbij te horen. Eerlijk gezegd vond ik het doodeng. Stel dat we opgepakt werden… Heel anders dan sommige vrouwen die ervaring hadden in het kraakcircuit en die de klus aanpakten alsof het hun dagelijks werk was.

We hadden op het kraakspreekuur het adres gekregen van een groot pand, ik meen op een van de grachten. Stond al een tijd leeg. We kwamen er ’s avond laat aan met zo’n tien vrouwen. Inderdaad, groot herenhuis. Daar kon je heel wat vrouwen in kwijt.

De voordeur van het pand was zover ik mij herinner dichtgetimmerd. Dus kwam er een ladder aan te pas die we meegenomen hadden. Op eenhoog was plotseling een raam open, een breekijzer denk ik. Zo, we konden binnen. De initiatiefneemsters klommen de ladder op. Al snel verscheen een hoofd naar buiten. Teleurgesteld. “Alles is platgeslagen”. We geloofden het niet en klommen zelf naar binnen. “Voorzichtig, de vloer is er half uit”. En inderdaad, de puinhoop binnen was schrikbarend. Met zaklantaarns zagen we dat alles kort en klein geslagen was: wastafels, toiletten, muren. Vloeren half verwijderd, kale verlichtingsdraden. Alles rook muf en voelde klam. Typisch de aktie van een huiseigenaar die niet wilde dat zijn pand gekraakt werd. We vertrokken, teleurgesteld en wat triest weer via de ladder. Eigenlijk was ik wel opgelucht. In elk geval vanavond hoefden we geen pand te bezetten.

De suggestie om nog een pand te bezien werd –gelukkig- door de meerderheid afgewezen. We gingen aan de borrel en naar huis.

Een paar dagen later hoorde ik dat de vorige avond het pand Nieuwe Herengracht 95, een gigantische oude ambachtsschool, was gekraakt als Vrouwenhuis. (4 juni 1973). Ons eigen huis, alleen voor vrouwen toegankelijk. Diezelfde dag nog was ik er.

Ik heb er heel veel tijd doorgebracht, maar aan het kraken heb ik niet meegedaan.Dat verhaal kan ik dus niet vertellen.


Maar wel het verhaal van de eerste, mislukte kraakpoging…

Francis van Soest