Eén van de uitgangspunten bij het opzetten van Saarein was dat het beheer te allen tijde overdraagbaar zou moeten zijn. Naast ideëel zijn, moest het café vooral ook bedrijfsmatig goed functioneren. De beste organisatievorm daarvoor werd gevonden in een collectief bestuur, in de rechtsvorm van een Stichting waarvan het bestuur werd gevormd door diezelfde collectiefleden. Een organisatievorm die op overleven was gericht en niet op persoonlijk gewin. Die vorm van collectief bestuur heeft in die tijd wel een paar keer een wijziging ondergaan. In het begin was er één uit het collectief, Carla Schrama, die de funktie van bedrijsleider vervulde. Haar taak omvatte de zorg voor de dagelijkse praktische gang van zaken, zoals de inkoop en de boekhouding. Nadat Carla zich al enige keren overspannen had gewerkt moesten we tot de conclusie komen dat dit teveel werk en verantwoordelijkheid was voor één persoon. Er werd besloten die taken van het dagelijkse beheer te verdelen over meerdere personen.
In 1984 kwam er weer een verandering omdat het collectief-besluiten-nemen vaak zo log en onhandelbaar bleek te zijn. Het werkt niet echt lekker als je met haar 13-en of 14-en moet beslissen over bijvoorbeeld "wel of geen en wat voor broodjes". Iedereen had een mening over alles en het kostte uren om tot een overeenstemming te komen over in wezen triviale zaken. We besloten toen om met de tijd mee te gaan en een efficiënter management te gaan voeren. De 3 à 4 personen die het "achtergrondwerk" (inkoop, boekhouding, publiciteit) doen, kregen meer beslissingsbevoegdheid en voortaan werden alleen belangrijke kwesties doorgespeeld naar de vergaderingen van het gehele collectief die nu nog maar eens in de 4 weken plaatsvinden. Alhoewel die structuurverandering toentertijd door iedereen gewenst werd, kostte het erg veel pijn en moeite om het zelfs maar op papier te realiseren. Urenlange, dagenlange slopende vergaderingen herinner ik me, vol verwarring en onvoorziene beslissingen, waar dan de volgende keer weer op werd teruggekomen.
Nu achteraf denk ik dat die emotionele chaos eigenlijk werd veroorzaakt door het gevoel dat dit een soort afscheid van vroeger was, het einde van een periode. De begingroep (de ouwe hap zogezegd) was er op 2 na inmiddels uitgestapt. Het groepsgevoel was anders geworden. Vroeger was voorgoed verdwenen.
|
